Opgericht in 1924

De Sint-Truidense voetbalvereniging werd in 1924 opgericht. STVV ontstond na de fusie van twee lokale ploegen, F.C. Goldstar en F.C. Union. Op 23 februari 1924 sloot de klub zich aan bij de Belgische voetbalbond en kreeg het stamnummer 373 toegewezen. Als kleuren koos men geel en blauw, de kleuren van de stad Sint-Truiden. De eerste wedstrijd van STVV was tegen Cercle Tongeren, dat toen in tweede klasse speelde. De maidenmatch van geel-blauw was niet echt een succes: slechts 9 betalende toeschouwers en een recette van 13,50 Belgische franken.

De weg naar de top

De Kanaries debuteerden vier jaar na de oprichting in de nationale reeksen. Het seizoen 1938-'39 werd het seizoen van Kogelke Appeltants, die liefst 50 van de 93 doelpunten voor zijn rekening nam. Twee jaar later brak de tweede oorlog uit. De competitie werd enkele keren onderbroken en STVV ondervond rechtstreeks de gevolgen van de oorlog: in 1944 vernielden luchtbombardementen de accomodatie volledig. In het seizoen 1946-'47 schreef Pol Appeltants geschiedenis. Kogelke maakte, als eerste Limburger en Truienaar, zijn debuut bij de Rode Duivels. Een jaar later vierde STVV haar 25-jarig bestaan met een kampioenstitel: geel-blauw promoveerde naar de huidige tweede klasse. In 1952 werd S.T.V.V. verheven tot Koninklijke Maatschappij. In het seizoen 1955-'56 eindigden de Kanaries op de derde plaats en bereikten ze de halve finale van de beker van België. (uitgeschakeld door Antwerp 2-1). In het volgende seizoen 1956-'57 was het zover: STVV steeg naar de elite.

Debuut bij de elite

De eerste jaren in eerste klasse luidde het motto: knokken voor het behoud. In 1959 werd de eerste lichtinstallatie op Staaien ingehuldigd en kwam de jonge, toen nog onbekende, Raymond Goethals naar STVV. Deze meester-tacticus introduceerde een nieuwe tacktiek en bouwde STVV uit tot een te duchten eersteklasser. In 1962-'63 eindigde geel-blauw op de vijfde plaats en scoorde een vier op vier tegen Anderlecht (3-1 en 1-2).

Vice-kampioen

Het negende seizoen in eerste, 1965-'66, werd het beste uit de geschiedenis. STVV schoot letterlijk en figuurlijk uit de startblokken: 23 op 24 en herfstkampioen. Sint-Truiden was plots het epicentrum van het Belgisch voetbal. Bosmans, Martens, Polleunis en Vandeboer werden opgeroepen als A-of B-internationaal en de Spaanse voetbalbond nodigde de Kanaries uit voor een vriendschappelijke wedstrijd tegen het nationale elftal. Geel-blauw verloor met 5-1, maar het seizoen kon niet meer stuk. STVV sloot het seizoen als vice-kampioen af op 7 punten van Anderlecht. De tovenaar Raymond Goethals, die in dit succes een heel belangrijke rol speelde, verliet STVV om bondscoach te worden.

De post-Goethals periode

Op 7 april 1968 maakte Lon Polleunis zijn debuut bij de Rode Duivels in Amsterdam, waar de Belgen met 1-2 wonnen en Lon het eerste doelpunt scoorde. Polleunis kreeg voor zijn schitterende prestaties bij STVV en bij de nationale ploeg de Gouden Schoen (1968-'69). De finale van de beker van de België in 1970-'71 was de volgende topprestatie van de Kanaries. Duizenden meegereisde supporters reisden mee naar de Heizel, waar Beerschot in de verlengingen te sterk bleek. De 2-1 nederlaag (doelpunt van Eddy Lievens) betekende het einde van een mooie droom. Voor het seizoen 1972-'73 trokken de Kanaries de Oostenrijkse topscorer Alfred Riedl aan. De Oostenrijker bevestigde zijn torinstinct en werd in 1973 samen met Robbie Rensenbrink van Anderlecht topschutter met 16 doelpunten. Nog voor het begin van dat seizoen werd de STVV-familie in een diepe rouw gedompeld om het overlijden van voorzitter (sinds 1937) en monument Paul Massa. De competitie 1973-'74 was er teveel aan: STVV eindigde als laatste! Terug naar tweede klasse.

13 jaar in tweede klasse

Op sportief vlak viel er in het eerste deel van die 13-jarige periode, van 1974 tot 1985, niet veel positief te noteren. STVV draaide veelal mee in de middenmoot, niets meer of minder. Maar een grijze middenmotor kon je de Kanaries niet noemen. Daarvoor viel er te veel nieuws op Staaien te rapen. Trainerswissels, ex-Gouden Schoen Wilfried Van Moer zakte naar Staaien af (eerst als speler en later als speler-trainer), de komst van de Zuid-Koreaan Jong Wong Park, de twee Brazilianen Pereira en Georgini in 1980-'81, Guy Lambeets als nieuwe voorzitter in 1978-'79, de doorbraak van jongeren als Armand Cleuren, Roland Velkeneers, Erwin Coenen en Renaat Koopmans, de aankoop van Fazekas, Cremasco, Agten, enz. En Staaien stond regelmatig zelf in de kijker. Zo ook in de eerste wedstrijd van 1985-'86 tegen Hasselt toen een hot-dog kraam ontplofte. Het seizoen 1986-'87 betekende het einde van de dure vedetten-politiek. Guy Mangelschots werd ingehaald als trainer. De jongeren, o.a. Marc Wilmots en Danny Boffin, namen het heft in handen en brachten STVV terug naar de top in tweede klasse. In een ongemeend spannend duel met Winterslag toonden de Kanaries zich de betere. De Kanaries speelden kampioen in Sint-Niklaas. Ruim 8.000 supporters reisden mee naar het Waasland. De Vurige Stede stond weer dagenlang op zijn kop en de supporters droomden luidop: "Anderlecht open je ogen voor STVV ze sluit."

Terug in eerste klasse

Het eerste seizoen kon STVV zich makkelijk handhaven. Geel-blauw deed haar traditie van 'giantkiller' alle eer aan. Club Brugge beet op Staaien in het zand (2-1), en Stefke Agten schreef geschiedenis in het Astridpark (0-1). Een jaar later was het weer feest: STVV vernederde het grote Club Brugge met 5-1, met als held van de avond de jonge Geert Hoebrechts. STVV sloot het tweede seizoen van deze periode op een 7de plaats af. In het derde seizoen 1989-'90 kon geel-blauw de degradatie nog juist ontlopen, maar een jaar later gebeurde dit toch.

Werken aan een weg terug

STVV wou zo snel mogelijk terug naar eerste klasse, maar dat liep niet van een leien dak. Er woedden zware bestuursperikelen. Een nieuwe groep had de macht in handen genomen, en de ploeg draaide niet naar behoren. Op het bekerfront viel er gelukkig wel positief nieuws te rapen. STVV schakelde in de 16de finales het grote Anderlecht uit. In de achtste finales was AA Gent de betere (1-0). Het nieuwe bestuur gooide het roer in het seizoen 1992-'93 om met de komst van een tiental nieuwe spelers en een nieuwe trainer, Albert Van Marcke. Het doel: kwalificatie voor de eindronde. Alle goede bedoelingen ten spijt, het werd een rampseizoen. Lippens volgde Van Marcke op, maar de dreiging voor degradatie bleef. De negatieve trend wijzigde onder de derde trainer, Guy Mangelschots. De Kanaries speelden een sterke slotfase en haalden net geen eindrondeticket. Mario Krohm werd topschutter in de tweede klasse met 17 doelpunten. Derde keer goede keer, in het seizoen 1993-'94. De STVV-familie rekende op een goed seizoen zonder zorgen in tweede klasse. Maar geel-blauw deed nog beter. De Kanaries waren kampioen. Dit leidde natuurlijk weer tot een dol feest in Haspengouw. Nog een gebeuren uit dat seizoen: Violetta Roosen werd verkozen tot de eerste Miss STVV.

Tussen de voetbalgoden

Terug in eerste klasse: de intrede van business-seats op Staaien, de komst van Danish Dynamite Anders Nielsen en stewards op Staaien. 1994-’95 was een mooi seizoen voor STVV. Peter Van Houdt brak door, en na lange tijd mocht weer eens een Kanarie het Rode Duivels-shirt dragen (Gunther Verjans tegen de U.S.A.). Het resultaat was ook mooi: een zevende plaats. En de Kanaries pakten natuulijk ook met enkele stunts uit. Liefst 28 bussen vertrokken op Staaien naar Anderlecht. STVV versloeg paars-wit op eigen terrein. Van Houdt scoorde de winning-goal, 0-1. Op het einde van het seizoen verliet onze vijfde Rode Duivel (Verjans) Staaien voor Club Brugge. De Kanaries schoten slecht uit de startblokken in het seizoen ‘95-’96. N’Wanu, Abeels en de jonge Deen Petersen werden als extra versterking binnengehaald. Na een 0-5 blamage tegen het grote Anderlecht volgde ex-libero Wilfried Sleurs Guy Mangelschots op als trainer. De Kanaries verzekerden het behoud en schitterden in de beker van België. STVV nam revanche op Anderlecht -de Brusselaars gingen nog maar eens voor de bijl op Staaien- en werden in de halve finale (na een dubieuze rode kaart en een penalty) door landskampioen Club Brugge uitgeschakeld.

De Hel van Staaien, anno 1996-'97

Na Gunther Verjans verliet een ander jong talent Staaien. Peter Van Houdt verhuisde naar Roda JC. Als opvolger werd Patje boem-boem Goots aangetrokken. Marc Wuyts en Patrick Teppers maakten ook hun STVV- debuut. Het seizoen ‘96-’97 valt kort samen te vatten: schitterende prestaties op Staaien tegen de vijf topploegen. Anderlecht (4-0), Standard (2-0), Club Brugge (2-1), Moeskroen (2-0) en Lierse (4-2) verlieten de Hel van Staaien met het schaamrood op de wangen. Frappant was dat de Kanaries deze prestaties niet konden doortrekken tegen de mindere goden. Gevolg: tot drie speeldagen voor het einde moest STVV knokken tegen de degradatie. Niet te vergeten was ook de terugkeer van Guy Mangelschots op de trainersbank. Hij volgde halfweg het seizoen Freddy Smets op. Barry Hulshoff volgde in het tussenseizoen Guy Mangelschots op als trainer. Patje Goots vertrok naar Turnhout, Verhoene, Lecomte en het grote talent Englebert kwamen naar Staaien. Toeval of niet, STVV miste de competitiestart opnieuw. Na een vier op achttien kwam de diesel stilaan op toeren, met als opsteker de zege in Moeskroen. De Sloveense international Rudonja en de Kroaat Ljubobratovic werden als extra versterkingen binnengehaald. Op dinsdag 13 januari 1998 mocht paars-wit nog maar eens ontgoocheld afdruipen. STVV kegelde Anderlecht in de kwartfinales uit de beker. Mladen Rudonja scoorde twee keer (2-1) en Staaien stond weer op stelten. Daarna ging het minder goed. De prestaties en het spelpeil gingen achteruit. Poll Peters volgde Barry Hulshoff op als trainer, en Marc Wuyts werd na meerdere conflicten verbannen naar de B-kern. De Kanaries sloten de competitie '97-'98 af op een toch wat teleurstellende vijftiende plaats. Dusan Belic werd verkozen tot verdienstelijkste speler van het jaar. Wouter Vrancken zette de stap van de jeugd naar de grote jongens succesrijk om.

Europees debuut

De Kanaries begonnen aan het seizoen 1998-'99 met vier nieuwe gezichten: Volk (Primorje), Fiers (Gent), Mertens (Kortrijk) en Van Oekelen (Turnhout). Niet meteen allemaal bekende ge- zichten, maar trainer Poll Peters had er toch vertrouwen in. Morhaye (Ekeren), Verhoene (Harelbeke) en Wuyts (Moeskroen) vertrokken. STVV begon goed aan het seizoen met een galawedstrijd tegen Everton FC. Vijfduizend man op Staaien waaronder een honderd vijftigtal Engelsen, een leuke sfeer, enkel de doelpunten bleven uit (0-0). Everton speelde overigens met de sterkste ploeg, enkel de Kroatische libero Slaven Bilic was er om disciplinaire redenen niet bij. Vlak voor de competitiestart werd de Braziliaanse balvirtuoos Isaïas nog aangetrokken. STVV ging slecht van start (0-2 tegen Moeskroen), maar daarna rukte STVV op naar de subtop. 1-4 in Westerlo, 3-0 op Staaien tegen Lierse, 1-1 tegen Club Brugge, onverdiend verlies tegen Lokeren (2-1) en Standard (0-1). In de derby tegen de latere kampioen RC Genk stonden de Kanaries opnieuw hun mannetje. STVV kwam twee keer achter, maar vocht terug en was er op het einde enkele keren heel dicht bij. STVV loste de ambities in en eindigde knap en verdiend op in de linkerkolom van het klassement (9de plaats). Meer nog, de Kanaries wonnen de Liga Cup na een doelpuntrijke finale tegen Germinal Ekeren op Staaien. Op 19 juni maakten de Kanaries hun Europese debuut in de Bulgaarse badplaats Varna. De lokale helden (Spartak Varna) konden in een verschroeiende hitte de ambities van STVV niet temperen. Spartak Varna ging thuis met 1-2 onderuit. Op Staaien werd het 6-0. In de tweede ronde kwam het Armeense Ararat Yerevan uit de bus. Uit werd het 1-2, op Staaien 4-1. Kortom, het Europese avontuur was al geslaagd. In de derde ronde zakte Austria Wien eerst naar Staaien af. Austria buitte de routine goed uit, de scheidsrechter zat absoluut niet in de wedstrijd. Het werd 0-2. Over en uit dacht iedereen. Toch maakten liefst zeshonderd supporters de trip naar Wenen nog mee. In het Franz Horr-stadion lukte het ei zo na toch nog. STVV kwam 0-2 voor. Austria plooide maar begaf net niet. Onder luid applaus van de Truiense aanhang verlieten de STVV'ers (1-2) het Europese toneel. Met Gunther Verjans voor Gaetan Englebert (wisselden van club) begon STVV aan het seizoen 1999-2000. Door blessures kwam Verjans niet veel aan de bak. STVV miste de start en kwam pas midden in de tweede ronde onderaan weg. Filip Fiers scoorde tien potten. De teenagers Nicky Hayen en Peter Delorge grepen hun kans en grepen meteen een basisplaats. In de beker van België wipte Racing Genk STVV in de halve finale.

Nummer één in Limburg

De tweede ronde van 2001-2002 was bijzonder sterk. STVV ging op de ingeslagen weg verder. De ploeg bleef bij mekaar en er kwamen enkele jonge talenten uit de regio bij. De jongens van Jacky Mathijssen pakten met een beresterk seizoen uit. Danny Boffin kroonde zich tot de meester van de assists in België en deed de netten tien keer trillen. In al de voetbalstatistieken draaide Danny in de top drie mee. Een goed voorbeeld voor de jeugd. STVV scoorde bij de vleet en was zelfs even de productiefste ploeg in Europa. Met in de kern veel regionale en jonge gezichten. STVV telde met Kalisa, Belic en Mbonabucya slechts drie buitenlanders. Mitrovic maakte enkel de eerste ronde mee. Na de winterstop kreeg STVV het wat moeilijker en 'zakte' wat terug in de stand. STVV pakte de vijfde plaats en liet daarmee de groten Genk en Standard achter zich. STVV was ook de enige club waar Club Brugge niet van kon winnen. STVV mocht voor de tweede keer in de Intertoto Cup meedoen. Een hoge blessurelast en het lage trainingsritme (pas een week bezig) eisten hun tol.

De tweede bekerfinale

STVV ging op de ingeslagen weg verder. In het seizoen 2002-'03 eindigden de Kanaries op de vierde plaats! En... STVV kegelde Germinal Beerschot in de halve finale uit de beker van België. Op Staaien haalden de Kanaries het met 1-0. Op het Kiel hield de Truiense verdediging stand (0-0). Een gigantisch feest barstte los. Haspengouw kleurde de volgende weken helemaal geel en blauw. STVV trok met ruim 22.000 supporters naar het Koning Boudewijn-stadion. Net als in 1971 verloor STVV de finale. La Louvière pakte de begeerde beker en mocht Europa in. Nog een mooi gebeuren: Danny Boffin haalde het podium bij de verkiezing van de Gouden Schoen 2002. Speedy eindigde op de derde plaats na Timmy Simons en Wesley Sonck.

2004-2005

In het volgende seizoen verliep het de Kanaries een stuk minder goed (13de plaats). Vorig seizoen keerde Marc Wilmots naar Staaien terug. STVV kreeg bijna een volledig nieuw gelaat. Dat bleek een foute zet te zijn. Na de winterstop nam het trio Mangelschots-Raymaekers-Voets over. STVV kroop moeizaam uit de degradatiezone en eindigde op de 14de plaats.

2005-2006

Herman Vermeulen kreeg de taak om STVV dit seizoen weer naar veiligere wateren te leiden. STVV brak de Staaien-ban tegen Racing Genk en kegelde de gouwgenoten uit de beker van België. Veel andere hoogtepunten vielen er in de eerste ronde niet te beleven. STVV haalde zwaar uit bij revelatie Zulte Waregem (1-5), maar liet te vaak de punten liggen in de andere wedstrijden. Op 9 januari 2006 kwam er een vroegtijdig einde aan de samenwerking met trainer Herman Vermeulen. STVV werd een dag voordien uitgeschakeld in de kwartfinale van de beker van België, en stond op de ranglijst voorlaatste, met 18 punten uit 21 wedstrijden.

Bron: www.stvv.com